De schilder was in 1988 gedeeltelijk arbeidsongeschikt verklaard vanwege hartproblemen. Daarom kreeg hij een gedeeltelijke WAO-uitkering. Vervolgens vond hij een andere baan voor het gedeelte waarvoor hij arbeidsgeschikt was. In allebei de banen bouwde hij pensioen op bij het Bedrijfstakpensioenfonds voor het Schilders-, Afwerkings- en Glaszetbedrijf. Vanaf 1997 was hij volledig arbeidsongeschikt.
Het pensioenfonds hanteerde tot 1991 een pensioengrondslag die gebaseerd werd op het minimumloon, los van het daadwerkelijk verdiende loon. In 1991 veranderde dat in een middelloonsysteem, waarbij het daadwerkelijk verdiende loon en de diensttijd bepalend werden. Bij de uitbetaling van het pensioen van de schilder blijkt het pensioenfonds zich gebaseerd te hebben op de grondslag van vóór 1991. Daardoor ontving de schilder jaarlijks bruto 1240 euro minder dan hij onder de nieuwe regeling zou krijgen.
Namens Wout van Veen Advocaten betoogde advocaat GovertJan Knotter dat het pensioenfonds onderscheid maakt op grond van handicap of chronische ziekte bij mensen die onder de oude pensioenregeling arbeidsongeschikt en onder de nieuwe pensioenregeling toegenomen arbeidsongeschikt zijn geworden. In vergelijking met mensen die na de inwerkingtreding van de nieuwe regeling geheel of gedeeltelijk arbeidsongeschikt zijn geworden, ontvangt de schilder namelijk aanzienlijk minder pensioen.
Het College voor de Rechten van de Mens oordeelde dat het bedrijfstakpensioenfonds inderdaad een verboden onderscheid heeft gemaakt op grond van handicap of chronische ziekte bij de arbeidsvoorwaarden. De schilder krijgt zijn pensioen daarom uitbetaald volgens de nieuwe, voor hem gunstiger regeling.
Heeft u ook een meningsverschil met uw pensioenfonds over de hoogte van het uitgekeerde pensioen? Kom dan voor een gratis overleggesprek naar Wout van Veen Advocaten om te bekijken of daar wellicht iets aan te doen valt. ]]>
Niet zeuren
IT-medewerker Bernadette van der Velden stelde haar werkgever Atos Origin aansprakelijk voor de RSI die ze tijdens haar werk heeft opgelopen. Na jaren getouwtrek kreeg ze een schadevergoeding.
Als ze een passage uit de uitspraak van de kantonrechter voorleest, wordt het Bernadette van der Velden (52) even te veel. Eindelijk kreeg ik erkenning, zegt ze, terwijl ze verder leest: “Waar Atos jarenlang van de sterke kanten van Van der Velden heeft geprofiteerd, kan zij haar zwakke (re) kanten niet aan haar tegenwerpen ten einde aan aansprakelijkheid te ontkomen.”
Bernadette van der Velden is niet flauw. Jarenlang heeft ze keihard gewerkt, was ze kostwinner, voedde ze haar beide kinderen op en studeerde ze in de avonduren bedrijfskundige informatica. “Ik kom uit een ondernemersgezin”, verklaart ze haar bevlogenheid en werklust. “Aanpakken was het parool.” Na een paar jaar in het onderwijs te hebben gewerkt, liet Van der Velden zich in de jaren negentig omscholen en ging aan het werk in de ICT. “Ik ben analytisch en dienstbaar; ik zoek graag naar oplossingen.”
Nadat Van der Velden zeven jaar later na een reorganisatie ontslag kreeg, ging ze niet bij de pakken neerzitten. “Ik heb me bijgeschoold en kon eind 1995 al vrij snel aan het werk bij IT-dienstverlener Atos Origin. Aanvankelijk zat ik in de hoek van de informatie en analyse, maar al gauw kon ik me bezighouden met functioneel ontwerp en applicatieontwikkeling. Echt mijn ding.”
Stevige klus
Van der Velden was dan ook enthousiast over haar werkzaamheden voor het Philips Reisbureau, een van de klanten die ze namens Atos Origin bediende. Het was een stevige klus, maar met haar collega zette ze de schouders eronder. In 1998 werd het heel druk, omdat het reisbureau, verantwoordelijk voor de buitenlandse reizen binnen het concern, geleidelijk haar buitenlandse activiteiten naar het Amerikaanse Rosenbluth overhevelde. “Wij moesten de systemen in korte tijd ontvlechten.”
Een klus met een deadline. Toen Van der Velden’s collega wegens een schouderoperatie uitviel, stond ze er alleen voor. Vervanging kreeg ze niet. De tijdsdruk was enorm. Niet zeuren, dacht ze. Ook toen ze steeds meer klachten kreeg, een tintelend gevoel in schouders, armen en polsen en ’s nachts niet kon slapen van de pijn, dacht ze: niet zeuren. “Ik heb gewoon alles gedaan om de streep te halen. Ik hield me vast aan de vier weken vakantie die ik erna zou hebben.”
In de tweede helft van 1998 viel Van der Velden uit. Het ging niet meer. Achteraf, zegt ze, had ik veel eerder aan de bel moeten trekken. “Maar in die tijd was er nog niet veel bekend over RSI en bij Atos Origin was het aanvankelijk al helemaal geen onderwerp.” Na de twee weken rust die de bedrijfsarts voorschreef, kon Van der Velden nog steeds geen kopje optillen, het stuur van haar Eend niet in beweging krijgen en had ze dag en nacht pijn.
Genadeslag
Met vallen en opstaan probeerde ze elke keer haar werk weer op te pakken. Maar de klachten werden van kwaad tot erger. Een project in het kader van het millennium bleek de genadeslag. Van der Velden: “Ik denk nog vaak: Hoe heb ik het zo ver kunnen laten komen? Achteraf zie je het pas. Maar ik had mijn baan en inkomen nodig omdat ik kostwinner was. En ik wilde ook niet weten dat ik misschien een onherstelbare beroepsziekte had opgelopen.”
Tijdens haar ziektewetperiode hoopte Van der Velden nog op re-integratie in een andere functie. Ze probeerde van alles, van osteopathie tot een multidisciplinaire behandeling, om te herstellen. Het was een enorme desillusie dat ze uiteindelijk voor 80-100 procent werd afgekeurd en in 2003 ontslag volgde.
Glansrijk gewonnen
Na haar ontslag stelde Bureau Beroepsziekten FNV (BBZ) Atos Origin aansprakelijk. Toen pogingen om met de verzekering van de tegenpartij te schikken na jaren op niets uitliepen, restte in 2007 het juridische traject. Een ex-collega en een vroegere leidinggevende bleken bereid in een voorlopig getuigenverhoor te getuigen over de arbeidsomstandigheden. “De kantonrechter heeft de vloer aangeveegd met Atos Origin”, herinnert Van der Velden zich. “We wonnen glansrijk. Ook het feit dat Atos zich beriep op de verjaringstermijn die vijf jaar na openbaring van de eerste klachten zou zijn verstreken, vond geen gehoor bij de kantonrechter. ”
“Deze stelde vast dat de werkgever de zorgplicht ten aanzien van de werkplek en de arbeidsomstandigheden heeft geschonden; een zorgplicht die ook geldt voor een gedetacheerde medewerker”, reageert advocaat Govert Jan Knotter, die namens BBZ optrad. “Toch ging men in hoger beroep.” Op het laatste moment bleek Atos Origin op verzoek van de rechter, toch bereid tot een schadevergoeding te komen.
Bernadette van der Velden is blij dat na bijna tien jaar het boek dicht kan. En dat ze financieel weer lucht heeft. Ze wil niet meer achterom kijken. “Ik wil graag een leuke parttime baan. Ik heb een aantal jaren in de schuldhulpverlening gewerkt. Dat vond ik geweldig; ik ben er goed in. Maar ze willen fulltimers en dat red ik gewoon niet. Ik hoop dat er iets moois op mijn pad komt.”
Namens de permanent arbeidsongeschikt geraakte werknemer heeft Wout van Veen Advocaten een zaak aangespannen tegen de werkgever. Eerst bij de kantonrechter en later in hoger beroep werd de werkgever veroordeeld tot het doorbetalen van het salaris voor de wettelijke periode van twee jaar. Ook moest een schadevergoeding op grond van de CAO betaald worden. In totaal kreeg de werknemer ongeveer twee ton uitgekeerd.
Daarnaast bereikte Wout van Veen Advocaten dat het slachtoffer een volledige WIA-uitkering toegekend kreeg. Hij heeft nu in ieder geval een maandelijks inkomen om in zijn levensonderhoud te voorzien!
Met de verzekeraar van de graafmachine bereikte Wout van Veen Advocaten een akkoord over de verdere schade zoals smartengeld, woningaanpassing, verpleging en ziekenhuiskosten van de invalide oud-werknemer. Daarmee is een totaalbedrag van bijna zeven ton gemoeid.
Wysokie odszkodowanie i zasiłek dla polskiego pracownika po wypadku
Polski pracownik, zatrudniony bez pisemnej umowy o pracę w przedsiębiorstwie w Breukelen, odniósł w wypadku z koparką ciężkie obrażenia. Ich konsekwencja stał się rozległy paraliż. Jako że pracodawca nie zgłosił wcześniej pracownika oficjalnie do właściwych instytucji, pracownik ten był nieubezpieczony.
Kancelaria adwokacka Wout van Veen Advocaten wniosła w imieniu polskiego pracownika, trwale niezdolnego do pracy, sprawę do sądu przeciwko pracodawcy. Najpierw w sądzie rejonowym, a następnie odwoławczym, pracodawca został wyrokiem sadu zobowiązany do wypłaty zaległej pensji za ustawowy okres dwóch lat. W oparciu zaś o zbiorowy układ pracy (CAO) nakazano wypłacić pracownikowi odszkodowanie. W sumie pracownik otrzymał mniej więcej dwieście tysięcy euro.
Oprócz tego kancelaria uzyskała przyznanie pracownikowi pełnej renty z powodu całkowitej niezdolności do pracy. Tak więc pracownik będzie miał obecnie przynajmniej stałe miesięczne dochody, a co za tym idzie możliwość utrzymania się.
Z ubezpieczalnią, w której ubezpieczona była koparka, udało się natomiast zawrzeć porozumienie w sprawie wypłaty dalszych odszkodowań, takich jak: zapłata za doznane szkody, dopasowanie mieszkania, opieka pielęgnacyjna i koszty pobytu w szpitalu byłego pracownika, obecnie inwalidy. Tym samym ogólna kwota na rzecz poszkodowanego pracownika wzrosła o prawie siedemset tysięcy euro.
Marian Deij verlangt van de deurwaarder informatie over de procedure in 1994. Haar wordt duidelijk dat mevrouw van C. nooit is geïnformeerd over het vonnis. Namens mevrouw van C. kondigt zij aan alsnog verweer te voeren bij de rechter. In zo’n procedure moet het bedrijf bewijzen waarom mevrouw van C. geld moet betalen. Marian Deij geeft het bedrijf aan dat men dan ook moet uitleggen waarom bijna 20 jaar later pas stappen gezet worden. Zover laat het bedrijf het niet komen. Men bericht Marian Deij dat mevrouw van C. toch niet hoeft te betalen. Verdere discussie en ook een procedure is gelukkig niet nodig.
]]>Sinds de longziekten bij mijnwerkers is het begrip beroepsziekten in onze samenleving geworteld geraakt. In de loop van de tijd zijn steeds meer ziekten als beroepsziekten erkend, zoals asbestkanker of de schildersziekte. De soms schokkende tegenwerking van verzekeringsmaatschappijen van de werkgevers om snel tot een oplossing en vergelijk te komen heeft Wout van Veen Advocaten extra gemotiveerd om dit soort zaken voor de rechter te brengen. Ten behoeve van slachtoffers en in de hoop dat het besef doordringt dat een snelle oplossing voor alle partijen veel beter is. Advocaat Bob Ruers, sinds 2010 aangesloten bij Wout van Veen Advocaten, heeft bijvoorbeeld jaren en jaren moeten vechten om de asbestslachtoffers in het gelijk gesteld te krijgen.
Erkenning van beroepsziekten is een stap in de goede richting, maar niet genoeg voor individuele werknemers. Zeer belangrijk is de zorgplicht (preventie) van de werkgever die is vast gelegd in artikel 7.658 BW en artikel 3 van de Arbowet: “De werkgever moet alles doen wat redelijkerwijs mogelijk is om gezondheidsklachten te voorkomen”. Ook daarbij geldt dat veronachtzaming van wettelijk erkende normen de bewijsvoering vereenvoudigen: onvoldoende beschermingsmiddelen, onvoldoende ventilatie, te lange blootstelling aan stoffen, gebrek aan registratie, onvoldoende informatie aan de werknemer, et cetera. Maar altijd blijft gelden dat in een specifiek geval van de werkgever kan worden gevraagd om alles te doen wat redelijkerwijs mogelijk is om gezondheidsklachten te voorkomen. Wout van Veen Advocaten heeft juist door veel verschillende zaken aan de rechter voor te leggen het besef versterkt dat het begrip redelijkerwijs breder moet worden uitgelegd dan vastgestelde normen. De arbeidsinspectie en werkgevers denken nog steeds dat het hanteren van de formele regels en normen voldoende is. Dat is niet zo.
In de afgelopen 20, 30 jaar hebben zich in de arbeidsomstandigheden revolutionaire ontwikkelingen voltrokken. De digitalisering van de arbeid, de snelheid van communicatie, de voortdurende veranderingen van producten en diensten, en een veelheid van stoffen en lawaai, hebben nieuwe beroepsziekten met zich meegebracht: RSI, burn-out, allergieën, doofheid en dergelijke. Over al deze ziekten, waardoor mensen langdurig of definitief arbeidsongeschikt raakten, heeft Wout van Veen Advocaten processen gevoerd om erkend te krijgen dat de arbeidsomstandigheden een doorslaggevende rol in deze ziekten speelden. Voor de slachtoffers betekende dit dat zij individueel financiële schade vergoed kregen, maar structureel heeft dit een preventieve werking richting werkgevers.
De grootste belangrijke schadevergoeding die door de rechter is toegekend in een burn-outzaak is die van een accountant die bijna 25 jaar lang werkweken van 60 uur had. De werkgever vond dat de werknemer nooit had geklaagd en hij dus niet verantwoordelijk was voor de definitieve uitval. Het gerechtshof benadrukte dat een werkgever de risico’s van een min of meer permanente werkdruk niet zomaar kan afwentelen op een werknemer.
Een zaak waarbij het begrip redelijkerwijs duidelijk naar voren komt is die van een medewerker van het ministerie van defensie die RSI kreeg. In de loop van de jaren 2000 vindt een aanzienlijke toename plaats van het werken met de computer. Bovendien was de nieuwe werkplek slecht ingericht en de werkdruk heel hoog. Werknemer moest zware laden opentrekken en mappen uit te laden tillen. Ze kreeg daardoor RSI en raakte door dit alles blijvend arbeidsongeschikt, maar de werkgever wilde geen aansprakelijkheid erkennen en heeft cliënte ontslagen. De Centrale Raad van Beroep bevestigde gelukkig dat het ministerie aansprakelijk is voor de gezondheidschade.
Een aantal zaken van Wout van Veen Advocaten maakt duidelijk dat ook het werken met gevaarlijke stoffen nog steeds slachtoffers eist in Nederland. Een verfspuiter die door schadelijke verfstoffen de schildersziekte had gekregen krijgt bijna een half miljoen om de inkomensdaling door de ziekte te compenseren. De ziekte OPS, de officiële naam van de schildersziekte, levert hersenbeschadiging op, zodat niet alleen het inkomen, maar de hele kwaliteit van leven sterk verminderd. In een zaak van een onderhoudsmonteur die zes jaar met giftige stoffen had gewerkt heeft de rechter dan ook € 100.000 smartengeld toegekend vanwege de blijvende schade waarmee hij moet leren leven. Een heel nieuw fenomeen is het desastreuze effect van gascontainers. Containers die moeten worden gelost bevatten vaak gassen die in China of andere landen zijn ingespoten om bederf te voorkomen. Er zijn al heel wat slachtoffers gevallen bij de werknemers die deze containers moesten lossen. Samen met de FNV heeft Wout van Veen Advocaten zelfs strafrechtelijk aangifte gedaan om de onverantwoorde houding van een werkgever in deze branche aan te klagen.
Het aantal allergieën die door werk ontstaan neemt toe. Dit is een diffuus gebied, waarbij de algemene toename van stoffen in onze maatschappij ook nog een rol speelt. Maar ook dan moet de werkgever zijn uiterste best doen. Ongeveer 15 % van de kappers heeft last van kapperseczeem. De vakbonden en werkgevers maakten in 2001 afspraken over werkomstandigheden om de aandoening terug te dringen. In de zaak van een medewerkster van een kapsalon die last kreeg van dit eczeem stelde de rechter dat in de periode daarvoor misschien niet helemaal duidelijk was wat voor handschoenen gedragen moesten worden maar dat de werkgever maatregelen had moeten nemen om de kans op allergie zo klein mogelijk te maken.
Het aantal asbestzaken zal in de komende jaren nog steeds toenemen. Het kan immers 20-30 jaar duren voordat mensen mesothelioom ontwikkelen, de asbestkanker, een vreselijke ziekte waaraan mensen binnen twee jaar overlijden. Helaas is het zo dat het eindeloos heeft geduurd voordat de kennis over asbest in de bedrijven serieus is genomen, zodat ook de komende 10 jaar nog veel gevallen zich zullen openbaren. De rechter heeft dit een aantal keren erkend zoals in de zaak van een voormalig werknemer van Hoogovens die in de periode 1965-1976 bloot is gesteld aan asbest. Uit rapporten blijkt dat Hoogovens al in 1969 op de hoogte was van de schadelijke gevolgen van asbest en dat geldt voor vele bedrijven.
Wout van Veen Advocaten hoopt dat alle juridische procedures ertoe zullen bijdragen dat zulke slopende zaken als de asbest affaire in de toekomst zullen worden voorkomen. Alle kennis over nadelige gevolgen voor de gezondheid van arbeidsomstandigheden moet in de praktijk tot preventie leiden, zodat er minder slachtoffers vallen. De aandacht die de laatste tijd in de pers komt voor beroepsziekten, zoals in de Telegraaf en andere kranten in oktober 2012, stemt hoopvol.
]]>Marian Deij vindt de eisen van de vrouw onredelijk. De man heeft een groter belang bij de woning dan de vrouw, die immers is vertrokken. Voor de kinderen is het belangrijk dat niet opnieuw grote veranderingen optreden. Marian Deij vordert namens de man de woning. Tegelijkertijd stelt zij voor er geen strijd van te maken, en buiten de rechter om afspraken te maken. Uiteindelijk gaat de vrouw akkoord en stopt de procedure. De man en de vrouw regelen met hulp van Marian Deij hun scheiding. Een pijnlijke en dure rechtzaak is voorkomen. ]]>
10 tips bij schade door een ongeluk of beroepsziekte
Utrecht, 18 juni – Veel mensen overkomt een ongeluk, in het verkeer, op het werk, in huis, tijdens een vakantie. Dat levert heel vaak schrik en lichamelijk letsel op en gelukkig is in Nederland de gezondheidszorg goed en iedereen verzekerd voor medische zorg. Na verloop van tijd zijn deze pechvogels vaak hersteld, maar soms is er blijvend letsel. Bovendien kan er allerlei financiële schade zijn. Dat kan lopen van klein leed zoals een kapotte fiets tot groot leed, aanpassingen aan het huis omdat mensen slecht ter been of anderszins gehandicapt worden. In het laatste geval is er meestal ook sprake van daling in het inkomen, en veel minder carrièremogelijkheden in de toekomst. In dat geval kan de schade heel groot zijn.
Veel mensen weten niet dat er vaak een aansprakelijke partij is die kan worden aangesproken over deze schade. En mensen die dat wel weten kennen vaak de weg niet of zijn bang voor de kosten. Het is vaak niet eenvoudig, dat is waar. Daarom een paar handige tips.
1. Een juridische procedure kan nog ver na het ongeluk worden gestart. De zaak is pas verjaard 5 jaar nadat is komen vast te staan dat er schade is. Als bijvoorbeeld pas later blijkt dat door het ongeluk iemand blijvend hoofdpijn heeft of chronische vermoeidheid, dan blijft to 5 jaar na deze constatering de weg naar de rechter open.
2. De aansprakelijke partij is meestal verzekerd. Als je bijvoorbeeld je baas niet kwalijk neemt dat hij/zij de bureaustoelen bij Ikea heeft gekocht, hoeft je dat niet te belemmeren om de gevolgen van een kapotte rug op hem te verhalen: hij is verzekerd en de verzekering keert de schade uit als de aansprakelijkheid door de rechter is vastgesteld.
3. Er zijn veel aansprakelijke partijen: letsel door een ondeugdelijk product kan worden verhaald op de fabrikant, werkgevers zijn verantwoordelijk voor veilige en gezonde arbeidsomstandigheden, als er een gat in de weg zit of een verkeersbord zaait verwarring kan een gemeente of het rijk aansprakelijk zijn, artsen en gezondheidswerkers die een fout maken hebben een beroepsaansprakelijkheid, advocaten die er een potje van maken, ook zij kunnen aansprakelijk worden gesteld.
4. Dat is tegelijk een belangrijke adder onder het gras: verzekeringsmaatschappijen zijn gespecialiseerd in het bagatelliseren van de schade en zoeken naar informatie om de eigen schuld, of andere oorzaken van de schade te vinden. Deskundige begeleiding in de beginfase is dan ook zeer gewenst: gesprekken over de toedracht, medische gegevens afgeven e.d. kun je beter niet zelf doen.
5. Mensen die lid zijn van een vakbond kunnen voor juridische bijstand terecht over schade die enige relatie heeft met het werk, tot en met een advocaat. Het Bureau Beroepsziekten van de FNV helpt bij het regelen van schade bij burn-out, arbeidsongevallen, versleten rug, schilderziekten en wat niet al.
6. Mensen die verzekerd zijn voor rechtsbijstand hebben helaas vaak een maximumbedrag voor procedurekosten, bijvoorbeeld 12.500,-. Dat is voor complexe zaken meestal niet voldoende en het is bij invaliditeit of arbeidsongeschiktheid door een ongeval handig om direct te vragen om een specialist in letselschade, zodat er efficiënt gebruik gemaakt kan worden van het verzekerde bedrag.
7. Mensen die niet verzekerd zijn kunnen de hulp van een letselschadebemiddelaar inroepen, die werken vaak op no cure, no pay basis, maar kunnen niet procederen en verzekeringsmaatschappijen maken van dat feit gebruik door een laag schadebedrag te regelen. Bovendien zitten nogal eens malafide bureautjes tussen. Voordeel is dat het je niks kost als er niets uitkomt.
8. Niet verzekerde slachtoffers kunnen wel degelijk naar een letselschadeadvocaat gaan. Advocaten aangesloten bij de ASP hebben een keurmerk en helpen alleen slachtoffers. Zij kunnen een inschatting maken van de kansen, maar hier zijn dus wel kosten aan verbonden, omdat er vaak medische rapporten moeten worden opgesteld en de advocaat zelf ook betaald moet worden. Als het proces wordt gewonnen moet de tegenpartij ook een groot deel van de advocatenkosten betalen, dus dan krijgt het slachtoffer alle financiële schade uitgekeerd, en heeft weinig kosten. Zeker als iemand de rest van zijn leven minder inkomsten heeft door de gevolgen van een ongeluk kunnen dat zeer hoge bedragen zijn. Een goede advocaat zorgt eerst dat de aansprakelijkheid wordt vastgesteld, zodat de advocatenkosten worden beperkt.
9. Als iemand een laag inkomen heeft kan men prodeo worden geholpen, maar dat dekt voor de advocaten de kosten niet, dus daar zitten weinig kantoren op te wachten. Er zijn een paar kantoren die dat wel doen.
10. De angst voor Amerikaanse toestanden is onterecht. Daar worden vaak hele hoge bedragen aan smartengeld toegewezen en in Nederland wordt bijna altijd alleen de pure schade toegekend door de rechter. Alleen in zeer schrijnende gevallen wordt smartengeld toegewezen, maar dat zijn altijd lage bedragen die meer een symbolische betekenis hebben, niet onbelangrijk trouwens.
Vraag & Antwoord: Echtscheiding
Vraag van een lezer:
Na een huwelijk van 12 jaar gaan mijn vrouw en ik uit elkaar. We willen de scheiding samen regelen. Vooral voor onze dochters van 9 en 13 willen we alles zo goed mogelijk vastleggen. Waar moeten we aan denken?
Antwoord van familierechtadvocaat Marian Deij:
Met een echtscheiding moeten meerdere kwesties geregeld worden. Het is fijn dat u er samen uit lijkt te komen. Wat de kinderen betreft is het volgende belangrijk.
In principe blijft het ouderlijk gezag bij een echtscheiding gezamenlijk en ongewijzigd. Maar feitelijk verandert er natuurlijk veel. U moet samen beslissen over de verdeling van de zorg, wel of geen co-ouderschap, eventuele bezoekregelingen e.d.. De noodzakelijke afspraken over de kinderen worden geregeld in een zogenaamd ouderschapsplan. Zo’n ouderschapsplan geeft een leidraad voor alle praktische aspecten waar u als ouders over moet nadenken.
Verder bent u als ouders beiden onderhoudsplichtig ten opzichte van de kinderen. Bekeken moet worden of u allebei kinderalimentatie kunt betalen. De kinderalimentatie komt toe aan de verzorgende ouder. Ook als u afspraken over co-ouderschap maakt is het nodig te kijken naar de financiële bijdragen over en weer.
Op basis van algemeen geaccepteerde uitgangspunten (onder andere het gezinsinkomen) worden de kosten van de kinderen vastgesteld. Die kosten hangen dus gedeeltelijk af van wat de kinderen gewend zijn. Vervolgens worden deze kosten tussen de ouders verdeeld op grond van hun financiële draagkracht. Deze draagkracht bepaalt de uiteindelijke kinderalimentatie per persoon. Gedeeltelijk is dit een rekenkundige kwestie. Dit geldt ook voor het geval er alimentatie aan de verzorgende ouder zelf moet worden betaald. Met de financiële gegevens kan een advocaat uw alimentatie(on)mogelijkheden berekenen. Aan de hand van de wederzijdse (ook fiscale) situatie wordt het besteedbare maandinkomen van uw vrouw en u berekend. Nagegaan wordt welke vaste lasten aftrekbaar zijn en daarna wordt de totale alimentatie bepaald.
Zolang u het eens bent zijn scherpe discussies niet nodig. Met de echtscheiding moeten, behalve de zaken rond de kinderen, meerdere kwesties geregeld worden. U moet tenslotte ook beslissen over bijvoorbeeld de woning, verdeling van de boedel en diverse financiële aspecten. Als u samen tot afspraken komt, kunt u samen een advocaat inschakelen, maar U kunt dat ook alleen doen. In dat geval kan uw advocaat uw vrouw informeren over de gang van zaken. Mocht zij zelfstandig juridisch advies in willen winnen, dan kan ze natuurlijk altijd een andere advocaat raadplegen.
Vrouw aangereden: wordt schade vergoed?
Utrecht, 3 mei 2012 – Een ongeluk zit in een klein hoekje. Mevrouw Guiliano reed op de fiets naar Albert Heijn om boodschappen te doen. Plotseling opende een bestuurder van een geparkeerde auto de deur toen zij langsreed. Iedereen kent die schrik wel als je plotseling moet uitwijken wanneer een chauffeur zonder op te letten uitstapt, maar bij mevrouw Guiliano ging het echt mis. Zij klapte er bovenop en viel.
Het middenhandsbeentje van haar rechterhand was gebroken en haar hele lijf werd al snel bont en blauw, overal had ze pijn. Mevrouw Guiliano heeft een baan als typiste, waarvoor zij zich ziek moest melden. Zij kon echter ook niet meer koken, boodschappen dragen, schoonmaken en zag zich genoodzaakt om huishoudelijke hulp in te roepen. Dat kostte natuurlijk geld. Maar mevrouw Guiliano was ook bang voor de toekomst. Wat als ze niet meer zou kunnen typen, hoe moest dat dan met werk? Daarom stapte ze naar het kantoor Wout van Veen Advocaten.
Advocaat Eliza van Meerkerk schreef direct een brief aan de verzekeringsmaatschappij, waar de automobilist verzekerd was. Ze stelde hen aansprakelijk voor de directe en toekomstige schade. Zodra de aansprakelijkheid namelijk is erkend (en dat is bij een verkeersongeluk tussen een voetganger of fietser en een auto juridisch bijna altijd het geval) heb je ook het vergoeden van de schade in de toekomst veiliggesteld. Hoe groot die schade wordt is vaak nog niet bekend, zoals bij mevrouw Guiliano, maar belangrijk is om de aansprakelijkheid erkend te krijgen. Verzekeringsmaatschappijen zijn natuurlijk niet happig op onbekende schade in de toekomst. Als je als gewone burger bij hen aanklopt weten ze je door ontkennen, vertragen vaak af te schrikken of schepen ze je af met een snelle afkoop van de claim door de directe kosten te betalen. Aansprakelijkheid voor toekomstige ellende kun je toch beter vast laten stellen, desnoods via de rechter.
Eliza van Meerkerk eiste namens mevrouw Guiliano ook de kosten van huishoudelijke hulp op. Daarvoor heeft de Letselschade Raad richtlijnen opgesteld en volgens die richtlijnen kon €1008 worden gevorderd voor de 6 weken hulp die mevrouw had moeten inhuren. Mevrouw Guiliano was blij dat ze die extra kosten kon laten vergoeden. Maar de zekerheid dat ze vergoeding van eventuele toekomstige ellende had veiliggesteld was belangrijker.
Echtscheiding: vader kon kinderen niet meer zien
Utrecht, april 2012 – Echtscheiden is altijd pijnlijk en emotioneel. Meestal heeft het ook negatieve financiële gevolgen voor beide partijen. Maar echt akelig wordt het als de zorg voor de kinderen niet in onderling overleg kan worden geregeld. Dat overkwam meneer Bosman, die tijdenlang geen contact met zijn kinderen kon hebben, omdat zijn vrouw niet via overleg tot een vergelijk wilde komen. Hij heeft zich toen ten einde raad tot Marian Deij gewend, advocaat bij Wout van Veen Advocaten, en vertelde haar zijn verhaal.
Meneer Bosman is vader van twee kleine kinderen, twee meisjes van 2 en 4 jaar en hij is dol op hen. Na 6 jaar huwelijk kondigde zijn vrouw aan dat ze van hem wilde scheiden. Dat was een enorme schok en meneer Bosman wilde dat zelf helemaal niet. Maar hij begreep wel dat het huwelijk hopeloos was als zij perse wilde scheiden en stemde daarom toe. Hij had een drukke baan als politieagent en accepteerde met pijn in zijn hart dat zijn vrouw de zorg van de kinderen zou krijgen. De dochtertjes waren er bij gebaat dat hun leven zoveel mogelijk hetzelfde bleef. Zijn vrouw wilde bovendien met de kinderen in hun huis blijven wonen en vond dat hij een andere woning moest zoeken. Ook daarmee ging meneer Bosman in het belang van de kinderen akkoord. Maar het vinden van een woning is in deze tijden niet eenvoudig en meneer Bosman ging tijdelijk op kamers. Daar kon hij zijn kinderen echter niet ontvangen en hij stelde daarom voor dat hij de kinderen in de echtelijke woning zou zien. Daar wilde zijn vrouw niets van weten en ze vond dat hij zelf maar een oplossing moest zoeken, bij zijn ouders of zo, ergens in het noorden van het land. Het conflict kwam in een patstelling terecht.
Er zat volgens Marian Deij niets anders op dan de zaak aan de rechter voor te leggen. Namens meneer Bosman vroeg zij daarom aan de rechter om de woning tijdens de weekenden aan de man toe te wijzen. Zo konden ze hun vader regelmatig en in de vertrouwde omgeving zien, totdat hij goede woonruimte had gevonden. Ze benadrukte zijn redelijke opstelling tot dan toe, alles vooral in het belang van de kinderen. De rechtbank gaf de man gelijk. Nu moet de vrouw de woning woensdagmiddag en zaterdag verlaten en kan hij zijn kinderen in alle rust zien.
Asbest in verhuurde sloopwoning
Ontslag tijdens een ziekte
In Nederland kun je tijdens ziekte gelukkig niet zomaar ontslagen worden. Minimaal twee jaar moet de werkgever loon doorbetalen en/of meewerken aan re-integratie. Maar sommige werkgevers lijken zich daar niets van aan te trekken en grijpen elk incident aan om van een werknemer af te komen. Bij John gedroeg zijn baas zich wel zeer eigenaardig: tijdens zijn ziekte en in afwachting van een niertransplantatie werd hij op staande voet ontslagen. John moest een advocaat in de arm nemen om zijn recht te halen. Marian Deij van Wout van Veen Advocaten vertelt:
Sinds 2006 was John full-time in dienst van een utrechts restaurant als kok voor de eenvoudige gerechten en verdiende 1335,- bruto per maand, plus een deel in de fooienpot. Hij was als leerling begonnen en het contract werd stilzwijgend verlengd. In de loop van de tijd kreeg John steeds meer gezondheidsklachten. Hij had last van hevige aanvallen van buikpijn, die gevolgd werden door vermoeidheid. Hierdoor was hij regelmatig kortdurend ziek. In 2011 kwam vast te staan dat hij last had van nierfalen en hij werd op de wachtlijst gezet voor niertransplantatie. Zijn ouders hebben de medische situatie uitgebreid bij de werkgever gemeld en besproken. De bedrijfsarts vond dat John zijn werk kon doen, zolang de werkgever rekening hield met het feit dat hij na een aanval rust moest houden
September 2011 had John weer een nieraanval en meldde zich via zijn vriendin ziek. Na de nieraanval lag hij veel op de bank, maar kon zo nu en dan een boodschapje doen. Juist op zo’n moment kwam zijn werkgever langs. Een paar uur later belde de baas en hoorde hoe het zat. Maar even later belde hij terug en ontsloeg hij John op staande voet. Nu was John ziek, zonder werk en inkomen. Zijn advocaat maakt dit aanhangig bij de rechtbank en eiste doorbetaling loon en werkhervatting, voor en na de operatie. De rechtbank gaf John op al deze punten gelijk.
Door de ziekte en regelmatige uitval was John voor de werkgever een last geworden. Waarschijnlijk had de werkgever geen zin om iemand in dienst te houden, die qua gezondheid lange tijd niet 100% inzetbaar zou zijn. Gelukkig kun je iemand in Nederland niet zomaar afdanken. Maar soms heb je een advocaat nodig om humaan behandeld te worden. John is helaas nog niet geopereerd.
Schulden door de buurman
Meneer Schiller kon het goed met zijn buurman vinden. Ze maakten regelmatig een praatje. Op een dag vroeg de buurman of hij zijn telefoon mocht lenen. Zijn eigen telefoon was kapot en hij moest nodig een paar telefoontjes plegen. Meneer Schiller leende zijn mobiele telefoon aan de buurman uit en kwam daarna zo in de problemen, dat hij Wout van Veen als advocaat moest inschakelen. Wat was het geval?
De buurman wilde de telefoon niet teruggeven. Dat was natuurlijk eigenaardig, maar na lang aandringen kreeg meneer Schiller de telefoon toch eindelijk terug. Toen bleek dat de SIM-kaart uit de telefoon was gehaald. De buurman, die overigens inmiddels verhuisd was, had nota bene de SIM-kaart van meneer Schiller in zijn eigen telefoon gedaan. Dat bleek toen meneer Schiller een rekening van ruim 3100 euro in de brievenbus kreeg!! Hij heeft natuurlijk ogenblikkelijk zijn SIM-kaart laten blokkeren, maar daar ging de rekening niet van weg. Dat kon hij niet betalen en al snel volgden rekeningen van een incasso bureau en rente van de provider tot een bedrag van honderden euros! Meneer Schiller raakte lichtelijk in paniek en ging naar een advocaat. Omdat hij een laag inkomen had kon hij een toevoeging krijgen, dat wil zeggen dat hij voor hulp van een advocaat slechts een gering bedrag hoefde te betalen betalen. Wout van Veen vorderde daarop bij de buurman een bedrag van 4272 euro, dat wil zeggen de rekening én de extra kosten. Gelukkig heeft de buurman de kosten betaald, want anders had meneer Schiller zijn vroegere buurman voor de rechter moeten slepen. Dat zou ook weer veel geld gekost hebben.
Zo kan het uitlenen van een mobiele telefoon tot een absurde situatie leiden. Als je niets doet kun je daar zwaar en langdurig van in de problemen raken. De rekeningen blijven komen en worden steeds hoger: administratiekosten, incassokosten en als je niet kunt betalen kan in het ergste geval de deurwaarder op de stoep staan. Zonder hulp kom je daar niet uit en stapelen de schulden zich op.
Onterechte politie-inval veroorzaakt leed
Woensdag 7 januari 2009 valt de politie om 9 uur ’s avonds met veel geweld binnen bij de familie De Jong. De deur werd geforceerd, een ruit ingeslagen en de familie schrok zich rot. De zoon dacht dat er gewapende overvallers binnen kwamen en probeerde te vluchten. Door de gewelddadige inval en rondvliegende glassplinters werden meubels, gordijnen en voorwerpen fors beschadigd. De ergste schade was echter de paniek van vader, moeder en de meerderjarige zoon, die meegenomen werden naar het bureau. Gelukkig heeft het openbaar ministerie op aandringen van Elke Lambooy van Wout van Veen Advocaten schadevergoeding en smartengeld willen regelen, waardoor het leed enigszins is verzacht.
De politie had een verdenking van wapenbezit en drugs. Er waren echter geen wapens of drugs en de zaak is geseponeerd, maar de impact van deze gebeurtenis op de familie bleek heel groot. Een gewelddadige inbreuk in je eigen huis zet het hele leven voor een tijd op zijn kop. De vader had zodanige hartklachten in die nacht dat de dienstdoende arts en een ambulancemedewerker hem bij moesten staan. Na de gebeurtenis had meneer heel veel last van nachtmerries, angsten en lichamelijke klachten, zodat hij een paar maanden onder behandeling moest. Hetzelfde geldt voor de zoon, die zelfs problemen kreeg met zijn studie wegens concentratieproblemen. Meer dan een jaar behandeling had hij nodig om weer normaal te kunnen studeren. De moeder kreeg last van PTSS met depressie. Door behandeling en anti-depressiva zijn de klachten verminderd, maar niet verdwenen.
De familie heeft een advocaat in de arm genomen, toen ze begrepen hoeveel schade ze van deze gebeurtenis hadden. Politie en OM moesten de verdenking al snel seponeren, maar het regelen van de schade duurde veel langer. Gelukkig begreep het OM na aandringen van de advocaat, dat het toekennen van schadevergoeding en vooral smartengeld het leed zou kunnen verlichten en de gevolgen voor de familie zou kunnen beperken. Het smartengeld van 6000,- euro betekende voor de familie een erkenning dat hen onterecht leed was aangedaan (om privacy redenen is een gefingeerde naam gebruikt).
Voor je het weet sta je op straat
De gemeente Utrecht en woningbouwcorporatie Mitros hebben onterecht een 62-jarige vrouw op straat gezet, oordeelde de Raad van State. Gelukkig maar, want het zal je maar overkomen: je huurt een woning in Overvecht, betaalt netjes je huur en plots wordt je uit je huis gezet! Wat is er aan de hand?
De gemeente Utrecht is samen met Mitros een project gestart “Overvecht tegen huurfraude”. Eén van de criteria blijkt te zijn dat je vaak genoeg in je huis moet wonen om als een rechtmatige huurder te worden beschouwd. Zo niet dan verlies je de huisvestings-vergunning. Waarschijnlijk om fakehuurders te achterhalen, die zo een uitkering (extra) proberen te krijgen. Nu moet mevrouw Greve voor haar werk regelmatig buiten de stad zijn. En omdat ze ook lange tijd haar zieke moeder heeft verzorgd, die elders in het land woont, logeerde ze regelmatig daar in de buurt. Tijdens het project tegen huurfraude is blijkbaar gecontroleerd of ze er ’s nachts wel was en omdat mevrouw Greve vaak weg was is pardoes haar huisvestingsvergunning ingetrokken. De gemeente heeft helemaal niet onderzocht wat de reden van haar afwezigheid was. April 2010 stond mevrouw op straat!
Bob Ruers, advocaat bij Wout van Veen Advocaten uit Utrecht, spande de zaak bij de bestuursrechter aan. De bestuursrechter gaf de gemeente gelijk, maar dat doen bestuursrechters wel vaker, en dus ging Bob Ruers in hoger beroep bij de Raad van State. Gelukkig vond de Raad van State dat een gedwongen ontruiming in zo’n geval een veel te vergaande maatregel was. De gemeente moest een nieuwe woonruimte aanbieden aan de inmiddels 63-jarige mevrouw. Gelukkig maar, want mevrouw Greve had inmiddels een klein jaar bij diverse familieleden moeten wonen.
Wout van Veen Advocaten houdt wekelijks een gratis open spreekuur op maandag van 16.00-18.00 uur: meer hierover.
28.500 euro voor letsel na val uit luchtballon
Wat een leuke verrassing van haar kinderen moest zijn, eindigde voor mevrouw B. in een pijnlijke val. Voor haar verjaardag kreeg mevrouw B. een luchtballonvaart aangeboden. Tijdens het opstijgen knapte de kabel waardoor de mand waarin mevrouw B. zat omviel. Ze kwam onder de mand terecht en brak haar bovenarm. Het herstel verliep moeizaam omdat de breuk maar niet wilde genezen. Er moest plaatmateriaal en donorbot aan te pas komen om de breuk te herstellen. Intussen kon mevrouw B. haar rechterarm bijna niet gebruiken en was afhankelijk van anderen. Onze advocaat Eliza van Meerkerk heeft de Ballonvaartschool aansprakelijk gesteld en bereikte voor mevrouw B. een schadevergoeding van € 28.500.
Schadevergoeding na onterechte politie-inval
Een echtpaar met een volwassen zoon worden op een avond thuis – zittend in de woonkamer – opgeschrikt door een politie-inval. Bij de inval wordt de voordeur geforceerd en het raam valt in scherven. De drie aanwezige gezinsleden worden geboeid en geblinddoekt door de politie afgevoerd en meegenomen naar het politiebureau voor verhoor. ’s Nachts mogen ze weer naar huis. Achteraf blijkt er sprake te zijn van een onterechte politie-inval, hetgeen door het Openbaar Ministerie nadrukkelijk is erkend. Deze gebeurtenis heeft zijn sporen nagelaten voor deze familie. Eerst is Slachtofferhulp ingeschakeld en vervolgens is juridische bijstand ingeroepen. Betrokkenen hebben Elke Lambooy verzocht hen bij te staan. De drie gezinsleden hebben niet alleen materiële schade opgelopen, maar ook immateriële schade; zij hebben zich naar aanleiding van dit voorval onder behandeling moeten laten stellen van een psycholoog. Elke Lambooy heeft zowel vergoeding van de materiële schade aan de woning en de inrichting als smartengeld voor de drie getraumatiseerde gezinsleden gevorderd. De gevorderde schade is volledig betaalbaar gesteld.